Bir Çocuğun Gözünden, Mavi Kapının Arkasında

• 08 Temmuz 2025, 15:14

Bir Çocuğun Gözünden, Mavi Kapının Arkasında

Ben bir çocuğum.
Adım Eymen.
Sesim bazen kelimelere dönüşmezdi. Ellerim titrerdi, kalbim çok şey söylemek isterdi ama dilim yetişmezdi.

Annem hep “Oğlum sen çok özelsin” derdi. Ama ben “özel” olmayı tam anlayamazdım. Diğer çocuklar gibi koşamıyor, konuşamıyor, oyunlara karışamıyordum. O yüzden çoğu zaman başımı yere eğip saklanırdım.

Bir gün annem elimden tuttu, beni mavi kapılı bir binaya götürdü.
O kapının üstünde “Bolluca Özel Eğitim” yazıyordu.
O gün her şey değişti.

İçeri girdiğimde kocaman gülümseyen insanlar vardı. Sanki gözlerimin içine bakıyor, ne demek istediğimi kelimeye ihtiyaç duymadan anlıyorlardı. İlk defa yargılanmadım. İlk defa korkmadım.

Dil ve konuşma terapistim bana resimler gösterdi, harfler öğretti. Ellerimi yavaşça yönlendirdi, “Bak, Eymen, sen de yapabilirsin,” dedi. Ve yaptım. O kadar küçük bir kelime söyledim ki… Ama o odadaki herkes alkışladı.
O gün kelimeler kalbimden çıktı.

Sonra başka bir öğretmenle renkli toplarla oynadım. Bir gün çok ağladım, her şey zor geldi. Ama bana sarıldılar. “Bu da öğrenmenin bir parçası,” dediler. Pes etmedim. Her hafta biraz daha büyüdüm.

Aylar sonra…
Bir sabah anneme “Anne, seni çok seviyorum,” diyebildim.
O ağladı. Ben de ağladım. Çünkü ben artık suskun bir çocuk değildim.
Benim bir sesim vardı.

Ve o sesi bulmamda bana yardım eden mavi kapının ardındaki o güzel kalpli insanlar vardı.

Benim hikâyem burada bitmedi.
Her gün yeni bir kelime, yeni bir umut öğreniyorum.
Çünkü burada…
Her çocuk bir hikaye.
Ve her hikaye, sevgiyle başlıyor.

Bolluca Özel Eğitim ve Rehabilitasyon Merkezi
Her kalbe dokunan bir yer.